Er is de afgelopen jaren extra geld vrijgemaakt om jongeren met complexe problematiek beter te helpen. Toch blijft een passende plek vinden in de praktijk lastig. Zonder geschikte opvang eindigen kinderen vaak in een gesloten instelling, niet omdat dat de beste oplossing is, maar omdat er simpelweg te weinig alternatieven zijn.
Ilias had geluk. Na meerdere gesloten settings vond hij, via een kleinschalige zorgstichting, een plek waar voor het eerst niet naar zijn beperking werd gekeken, maar naar hem.
In drie jaar bij Stichting Astara ging Ilias naar een leven vol passie voor acteren en zelfstandigheid. Bekijk hoe onze 1-op-1 aanpak het verschil maakt.
Met dank aan Ilias, Miriam, René en Remo.
Ilias kwam bij Astara via het bovenregionaal expertiseteam. Hij zat op dat moment in een gesloten instelling, en het ging daar niet goed met hem. Ilias heeft VAS: fetal alcohol syndrome. Dat betekent dat hij als baby verslaafd geboren werd en zijn leven begon met afkicken. VAS geeft ook een vorm van hersenbeschadiging, waardoor zijn hersenen anders werken dan die van de meeste mensen.
In de gesloten instelling was er één manier van werken, en moest iedereen daarbinnen passen. Ilias paste daar niet in.
Ilias: “Ik werd niet als mens of individu benaderd. Ik werd als onderdeel van een groot geheel gezien. En dat is niet fijn.“
Bij Astara werken we niet met vaste doelen die je wel of niet haalt. We kijken mee: wat is nodig, waar kunnen we ondersteunen, wat heeft iemand nodig om verder te komen. Voor Ilias betekende dat een kader waarbinnen hij tegen de muren kon aanlopen met altijd iemand die over zijn schouder meekeek.
Het verschil met de gesloten instelling was voor Ilias meteen voelbaar. Niet langer een groep, maar één op één begeleiding.
Miriam (bestuurder en begeleider): “Wij denken niet in doelen die je wel of niet haalt. Wij lopen mee op.“
Bij Astara ging Ilias zijn liefde voor acteren ontdekken, met begeleider René naast zich. De eerste opname, in Den Haag, was voor Ilias een openbaring, en voor René het bewijs dat dit écht iets voor hem was. Inmiddels speelt Ilias regelmatig figurantenrollen en bijrolletjes. Daar groeit hij zichtbaar in.
Ook op een heuvel boven Agropoli, in Italië, heeft Astara een plek waar jongeren als Ilias tot rust komen. Geen vakantie, maar een plek om verder te kijken dan het vertrouwde. Ilias is er twee keer geweest.
Ilias: “Dat zijn dingen die je altijd bij zullen blijven. Plekken waar je heel veel over jezelf leert.”
Één dag per week werkt Ilias mee op de leerwerkplek van begeleider Remo: een statiegeldproject voor de ondernemersvereniging, houtzagen, houtkloven. Werk met een vergoeding, in een tempo dat bij hem past.
Waar Ilias vroeger nauwelijks een bus kon plannen zonder in de verkeerde stad uit te komen, reist hij nu zelfstandig het hele land door… Op tijd, naar zijn volgende filmklus.
Op zijn zestiende wilde Ilias niets weten van zijn beperking. Wie het benoemde, kreeg een kort antwoord: dat het niet waar was, dat hij er niets over wilde horen. Dat is veranderd. Het afgelopen jaar is de acceptatie van wie hij is merkbaar ingedaald. Niet altijd leuk, maar wel een belangrijk keerpunt.
Ilias noemt het einde van zijn tijd bij Astara “het einde van een hoofdstuk”. Een groot deel van zijn jeugd speelde zich hier af. Maar een band die drie jaar lang is opgebouwd, verdwijnt niet als een traject stopt. Begeleiders die helpen verhuizen. Die nog een keer op de koffie komen.
Ilias: “Onderdeel van een groot geheel zijn is niet hetzelfde als gezien worden. Astara is hetzelfde als een familie. Een hechte club mensen, en dat voelt als thuis.”
We zijn er trots op dat we Ilias drie jaar lang een plek hebben kunnen bieden, en dat we niet zijn weggelopen voor zijn problemen. Dat is precies waarom Astara bestaat.
Begeleiders:
René (Begeleider, acteertraject), Remo (Begeleider dagbesteding) en Miriam (Bestuurder & persoonlijk begeleider).
